روز اول گفت:
- قلبم بد جوری میزند.
روز دوم گفت:
- کاش میشد پرواز کنم.
روز سوم احساس کرد میخواهد بالا بیآورد، دو دستی جلو دهانش را گرفت.
روز چهارم اتفاقی نیافتاد.
روز پنجم پرندهای از دهانش بال زد و رفت.
روز ششم مرد.
روز هفتم از شاخهای به شاخهای پرواز میکرد.
نمی دونم از آشنایی من با کتابهای كریستین بوبن چند وقته که می گذره ،
به نظرم بوبن نویسنده ای است که به آسانی خواننده ها شو از زمان دور می کنه و به بعد دیگری پرواز میده ،
روح لطیف نوشتاری بوبن انسان رو از روزمرگی به ساده گی میرسونه
"كریستین بوبن" (Christian bobin) در سال 1951 در شهر "كروز (creusot) "فرانسه به دنیا آمد.
او، دانش آموختهی رشتهی فلسفه است و همین نگرش فلسفی او در كارهایش تاثیری ژرف به جا گذاشته است.
به گفته ی یكی از منتقدان آثارش؛ بوبن با دیدی فلسفی، قلمی شاعرانه و ذهنی اندیشمند می نویسد.
به همین دلیل، آثار و اندیشههایش، افزون بر اینكه نزد اهل ادب و فرهنگ، جایگاه ویژهای دارد،
در حوزهی اندیشه نیز بسیار مورد توجه است.
بوبن نه در كتابها و نه در گفتگوهایش، دوست ندارد به بیان جزئیات زندگیاش بپردازد.
او در این باره، در كتاب "فراتر از بودن" (La plus que ViVe) مینویسد :
«انسان برای آنكه جز "زنده بودن"، "زندگی كردن" را نیز بیاموزد، نیازمند دو زایش است؛
یكی زایش جسمی و دیگر، زایش روحی. بسیاری، تنها با زایش جسمی، "زندهاند" كه اینها زندگی نمیكنند،
ولی معنای راستین "زندگی" را آن دسته از انسانها میچشند كه با زایش روحی خود زندگی میكنند.
انسان از زمانی موجودیت پیدا میكند كه به دنیا میآید و از زمانی آغاز به "زندگی" میكند كه روحش را به پرواز در آورد.»
وقتی که گلی در اعماق جنگل می شکفد ، بی آنکه کسی آن را تحسین کند – کسی که عطرش را ببوید ، از کنارش بگذرد و بگوید : چه زیبا ! کسی که طعم زیبایی و نشاطش را بچشد و با او شادی و سرورش را قسمت کند – چه اتفاقی می افتد ؟ چه بر سر آن گل می آید ؟ می میرد ؟ رنج می برد ؟ به وحشت می افتد ؟
دست به خودکشی می زند ؟
نه فرقی نمی کند آیا کسی از کنارش می گذرد یا نه ربطی ندارد .
او به عطر افشانی در نسیم ادامه می دهد .
به پبشکش کردن نشاط و سرورش به خدا، و به هستی ادامه می دهد .
اگر تنها باشم ، آن موقع هم همانقدر عاشقم که در کنارت باشم . این تو نیستی که در من عشق می آفرینی . اگر تو خالق عشقم باشی ، طبعا آنگاه که نیستی ، عشق هم ناپدید خواهد شد. این تو نیستی که عشق را از وجود من بیرون می کشی ، این منم که آنرا همچو باران بر تو می بارم – این عشق از روی بخشش است . عشق وفور نعمت است و فراوانی ، تو آنقدر سرشار از زندگی هستی که آنرا با دیگران تقسیم می کنی چنان غوغایی از نغمه و سرود در دلت برپاست که می خواهی چهچه بزنی ، آواز سربدهی – حال کسی باشد که آنرا گوش بدهد یا نه تو باید آوازت را بخوانی و رقص و پایکوبی بکنی ....
برگرفته از کتاب بلوغ - اشو
هنر تلفیق آب و موسیقی
این هنر زیبا و آرامش دهنده در شهر لاس وگاس آمریکا
توسط فواره های آبی اجرا میشه
لینک دانلود فایل تصویری
با صدای Sahar Brightman & Andrea Bocelli –
آهنگ Time to say goodbye
توصیه میکنم دانلود کنید و آرامش رو در تصویر و در روحتون احساس کنید
زيباترين حرفت را بگو
شکنجه پنهان سکوتتت را آشکاره کن
و هراس مدار از آنکه بگويند
ترانه اي بيهوده ميخوانيد
چرا که ترانه ما
ترانه بيهودگي نيست
چرا که عشق حرفي بيهوده نيست
حتي بگذار آفتاب نيز برنيايد
به خاطر فرداي ما اگر
بر ماش منتی است
چرا که عشق
خود فرداست
خود هميشه است
شاملو
خوشحالم که موهایم سفید شده و پیشانیم خط افتاده
و میان ابروهایم دو تا چین بزرگ در پوستم نشسته است.
خوشحالم که دیگر خیالباف و رویائی نیستم.
دیگر نزدیک است که سی و دو سالم بشود....
هر چند که سی و دو ساله شدن یعنی سی و دو سال از سهم
زندگی را پشت سرگذاشتن و به پایان رساندن. اما در عوض خودم را پیدا کردم...
ذهنم مغشوش و دلم گرفته است و از تماشاچی بودن دیگر خسته شدهام.
به محض این که بهخانه برمیگردم و با خودم تنها میشوم
یک مرتبه حس میکنم که تمام روزم به سرگردانی و
گم شدگی در میان انبوهی از چیزهائی که از من نیست...
و باقی نمیماند گذشته است...
تا به خودِ آزاد و راحت و جدا از همهی خودهای اسیر کنندهی
دیگران نرسی به هیچ چیز نخواهی
رسید.
تا خودت را دربست وتمام و کمال در اختیار
آن نیروئی که زندگیش را از مرگ و نابودی انسان
میگیرد نگذاری موفق نخواهی شد که زندگی خودت را خلق کنی...
هنر قویترین عشق هاست و وقتی میگذارد که انسان به تمام موجودیتش
دست پیدا کند که انسان
با تمام موجودیتش تسلیم آن شود
...
از میان نامههای فروغ به ابراهیم گلستان، انتشارات مروارید،1375
